قلم را روی کاغذ می گذارم...........برایت چند خطی می نگارم
به نام خالق وصل و جدایی......به نام نامی پروردگــــــــارم
سلام ای نازنین بی وفایم..........سلامت هستی ای زیبا نگارم
اگر چه بینهایت دوری ازمن......تو را تا بینهایت دوست دارم
نمی دانم کجا و در چه کاری.......نمی دانی کجا و در چه کارم
فقط امید وارم شاد باشی...نه چون من که هزاران غصه دارم
اگر از حال من خواهی غمین.....از آن روزی که رفتی بی قرارم
دگر خشکیده اشک دید گانم......برای گریه اشکی هم ندارم
از آن روزی که رفتی تیره گشته..........تمام لحظه های روزگارم
لباس تیره بر تن می کنم چون....برای مرگ عشقم سوگوارم
پس از تو روی لب لبخند مرده....چو مجنون اسب ماتم را سوارم
تو را در خواب می بینم دمادم...که با تو در کنار چشمه سارم
ولی از خواب برخیزم چو بی تو..........تصور می کنم بر تل خارم
برایت می نویسم تا بدانی.........حکایت های چشم اشکبارم
تمام اهل عالم را خبر کن..............که من دیوانهء چشمان یارم
خبر کن تا همه حالم ببینند......مگر سنگم که تاب غصه آرم
تو احوال مرا از قاصدک پرس..............که او آگه بود از حال زارم
پس از تو روزن نوری ندیدم...........میان دخمهء تاریک و تارم
غمت همچون طنابی گشته لیلا..........مرا آویخته بر چوب دارم
در آخر آرزویم شادی توست....تو را دست خدایم می سپارم
چرا اصلا برایت می نویسم..........منی که پیش تو ارزش ندارم
چو می دانم نخوانی نامه ام را....من آن را لای دفتر میگذارم
